Arquivos mensuais: Novembro 2020

Luita Verde solicita a mellora ambiental do dunar da praia da Xunqueira en Moaña

O Colectivo Ecoloxista Luita Verde solicitou baixo escrito presentado a rexistro que o Concello de Moaña solicite a autorización da Dirección General de Sostenibilidad de la Costa y el Mar do Ministerio para la Transición Ecológica y el Reto Demográfico e así mesmo a colaboración económica por parte desta para a planificación da mellora, restauración e mantemento plurianual do sistema dunar da praia da Xunqueira, procedendo á retirada das especies arbóreas existentes na actualidade riba do areeiro, a erradicación das especies de flora alóctonas e invasoras baixo o método menos impactante e agresivo a nivel manual, que a plantación de novas especies autóctonas se realice de xeito naturalizado e non en liña como se realizou no pasado, que se proceda así mesmo á reparación do valado perimetral de protección de madeira e da cartelería informativa e deixar finalmente que a biodinámica litoral vaia realizando tamén a súa función reparadora.

Solicitamos así mesmo que a limpeza da praia se faga tamén de xeito manual e non con maquinaria pesada como aínda se realiza na actualidade e se deixe que as arribazóns de algas mariñas mineralicen na propia area.

escavación de area no dunar

Luita Verde baseouse en que hai máis de 10 anos da inauguración do proxecto de mellora ambiental da praia de Moaña, no areeiro da Xunqueira, acometido pola Dirección General de Costas do Ministerio de Medio Ambiente y Medio Rural y Marino e unha das súas principais accións, senón a máis importante, foi a supresión de parte dos recheos que se tiñan realizado neste espazo natural na década dos anos setenta do século pasado, para proceder a súa recuperación paisaxística e ambiental.

Mais dende aquela o cordón dunar recuperado tras esta actuación está sometido dende hai anos ao máis absoluto estado de abandono, o que está a provocar a introducción e incremento da presenza de especies vexetais arbóreas, arbustivas e herbáceas, moitas delas alóctonas, exóticas e invasoras entre a flora dunar presente.

cartel informativo tirado na duna

Por engadido, o valado perimetral de madeira que protexe o dunar e os carteles informativos están deteriorados, rotos e tirados polo solo e na propia duna; hai así mesmo verteduras puntuais de lixo -plásticos, redes, colchóns, cascallos,…- e escavacións da propia area dunar que, en xeral, xeneran unha imaxe moi preocupante de degradación que non se corresponde co fin de mellora do ambiente que en principio se proxectou para este lugar.

A lista de especies de flora alóctona e invasora é numerosa, entre outras atopamos as seguintes: falsa caléndula (Arctotheca calendula), herba da pampa (Cortaderia selloana), a grama africana (Pennisetum clandestinum), xuncia (Cyperus eragrostis), herba do asno (Oenothera glazioviana), coniza (Conyza canadensis), o millán (Digitaria sanguinalis) ou a grama (Cynodon dactylon), algunhas incluídas no propio Catálogo Nacional de Especies Exóticas Invasoras, que se están a espallar ata fóra da propia zona dunar, ao que se lle suma a arbórea de dous cedros (Cedrus atlantica), piñeiros (Pinus pinaster), ulmeiros (Ulmus minor), álamos (Populus alba) e falsas acacias (Robinia pseudoacacia), tanto en estado adulto como en fase de brotes novos, ou a arbustiva xesta (Cytisus scoparius) que procedentes da zona axardinada, por oportunismo biolóxico, por neglixencia humana ou porque as dunas son desiguais no entanto da súa formación areosa, contendo nalgunhas partes menos area e máis aportes de terras, están a colonizar o ecosistema dunar competindo e desplazando ás especies autóctonas.

Boa parte do feo da praia (Ammophila arenaria) plantado ao comezo da fase de restauración dunar perdeuse mais cabe subliñar que nos anos transcorridos dende a restauración tamén houbo unha paulatina e constante colonización natural do dunar por especies vexetais autóctonas propias deste medio e que hai tempo que non se observaban no termo municipal moañés.

Entre a flora dunar presente hai especies endémicas do noroeste ibérico como os paxariños amarelos das praias (Linaria polygalifolia subsp. polygalifolia), outras escasas no noroeste e inexistentes no norte ibérico como a Silene niceensis e especies tan propias do dunar como o cardo da ribeira (Eryngium maritimum), a cebola das gaivotas (Pancratium maritimum), a herba leiteira (Euphorbia paralias), a grama mariña (Elymus farctus), a madroa das praias (Artemisia crithmifolia), a correola das praias (Calystegia soldanella), o fiuncho de mar (Crithmum maritimum), a melga mariña (Medicago marina), e tamén as orquídeas silvestres como o satirión corpudo (Dactylorhiza elata) e a lengüeira (Serapias lingua) nas zonas máis húmidas, todas dignas de protexer e conservar.

A introdución de especies arbóreas ademáis de afectar á comunidade florística propia do dunar faino tamén á faunística xa que supón una reducción dos espazos abertos que precisan as especies de fauna que se desenvolven exclusivamente neste tipo de ecosistemas.

A sabendas de que o Concello de Moaña e con fondos públicos municipais está a reformar nestes momentos o paseo marítimo que atravesa pola parte traseira a dita formación dunar, lamentamos que non tivera unha planificación integral na que ademais se recollera a mellora e recuperación ambiental do dito dunar.

colchón tirado na duna

O sistema dunar da Xunqueira, malia que recuperada hai unha década de xeito artificioso, representa na actualidade o maior areeiro e con meirande biodiversidade de todo o municipio e un claro referente social e ambiental non só do litoral moañés senón da ría como espazo de transición ao intermareal e ribeireño de grande valor ornitolóxico, ambiental e marisqueiro ao seu carón, que non se pode deixar máis tempo no abandono e degradación actuáis.

Ao tanto salientamos que existe o risco de botar abaixo os traballos de rexeneración ambiental e fondos públicos desembolsados no pasado, polo que cómpre seguir coa labor rexeneradora iniciada daquela, mellorándoa. ampliándoa e manténdoa sostida no tempo para o que evidentemente son necesarias as respectivas autorizacións e a aportación de fondos públicos destinados a tal fin.

Por outra banda, é unha ocasión excepcional para observar como da experiencia dunha formación dunar xerada de xeito artificial esta se pode ir rexenerando e finalmente adaptarse ao ciclo natural, lembrando que é tamén unha débeda histórica para este lugar, a praia da Xunqueira, que ata ben entrada a metade do século pasado aínda conservaba boa parte do seu areeiro, daquela utilizado como estacada e tendedeiro de redes, e que en cuestión de pouco tempo, a finais do mesmo século, tristemente só lle quedaba o nome, pasto de sucesivos aterramentos.

Nas fotogafías desta entrada pode observarse o deterioro do peche de madeira perimetral e da cartelería informativa, escavacións de area, vertedura de lixo e presenza de especies arbóreas e de flora alóctona e invasora.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Contra a urbanización do castro da Subidá (Marín)

As asociacións Irmandade Illa de Tambo, Umia Vivo, A Forneiriña, AnovaTerra, a Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo e o Colectivo Monte Pituco rexeitan as obras de “restauración e musealización” que se están realizando no castro da Subidá impulsadas pola Deputación de Pontevedra e polo Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana, coa colaboración do Concello de Marín e co aval de Patrimonio da Xunta. Trátase dunha actuación prexudicial e agresiva para este xacemento castrexo polo movemento de terras e a instalación de mobiliario urbano sen garantías para a conservación das estruturas primitivas e dos gravados rupestres que as rodean, ademais de deturpar completamente a esencia do espazo natural no que se insire.

As entidades sociais, culturais e ambientais que denuncian a urbanización do castro da Subidá esixen a paralización inmediata das obras, que se anulen as autorizacións deses traballos así como do proxecto “Obras de restauración e musealización dos xacementos galaico-romanos de Pontevedra: trazas de Pontevedra (fase 1)” que, xunto coa Subidá, Toiriz (Silleda) e Alobre (Vilagarcía), tamén afectará nun segundo lote os castros da Lanzada (Sanxenxo), Penalba (Campo Lameiro), Mercado dos Mouros e Igrexa Vella (Valga), Adro Vello (O Grove), Alto dos Cubos (Tui), Cruz do Castro (Cotobade) e nunha terceira etapa os castros de Taboadexa (As Neves), Troña (Ponteareas), Trega (A Guarda), O Facho (Cangas), Cabeciña (Oia) e Castrolandín (Cuntis), suspendendo as tramitacións en curso.

Tamén reclaman que o Ministerio modifique os proxectos de musealización presentados e que os someta á sinatura preceptiva dunha dirección arqueolóxica, en cumprimento do Decreto 199/1997 que regula a actividade arqueolóxica na Comunidade Autónoma de Galicia.

Actualmente o estado do castro da Subidá é moi preocupante, como alertan profesionais da arqueoloxía e expertos en patrimonio local e comarcal, pola transformación do espazo inmediato que rodea os restos arqueolóxicos en espazos de lecer de dubidosa utilidade coa instalación de bloques de pedra serrada a modo de bancos e lousas que pavimentan parcial e arbitrariamente o chan; tamén pola construción de zapatas de formigón ao carón dos xacementos que, ademais, están sendo utilizados como depósitos de material de obra; e ademais, pola retirada de pedras e terra sen que haxa garantías de que se están salvagardando os abundantes restos cerámicos que previsiblemente forman parte do terreo. Outro aspecto cuestionable deste investimento -cuxa primeira fase foi adxudicada á empresa murciana “Patrimonio Inteligente” por importe de 519.864,11 euros- é a plantación de especies de xardinería ornamental e exótica como “tradescantia purpurea”, “agapanthus africanus” e “paniculata” nun monte de carballeira natural.

O rexeitamento á urbanización do castro da Subidá vén precedido das queixas xurdidas entre a veciñanza de Silleda a conta dunhas obras similares realizadas no poboado castrexo de Toiriz, onde a instalación de mobiliario urbano para a creación dunha zona lúdica supuxo a realización de escavacións a unha profundidade considerable que atenta contra os valores arqueolóxicos e patrimoniais deste enclave pola presenza de restos de materiais cerámicos. Por este motivo, unha campaña na plataforma Change.org xa suma nos últimos días máis de 1.200 sinaturas contra o proxecto.

No caso de Marín, o malestar das entidades que critican esta iniciativa acentúase polo mal estado no que se atopa a inmensa maioría do patrimonio arqueolóxico catalogado neste termo municipal en territorios de gran valor paisaxístico, natural, forestal, rural e agrario. Precisamente, a parroquia de San Xián, á que pertence o lugar onde se están realizando as obras de musealización do castro, é a zona coa maior densidade de gravados rupestres que se atopan nunha situación de absoluto abandono, ademais de ter sufrido agresións pola ausencia de sinalización e a falta de mantemento dos xacementos.

Mentres que o Concello de Marín unicamente se ocupa da promoción dos petróglifos de Mogor, esta nova actuación na Subidá é susceptible de incidir na degradación deste patrimonio pola urbanización e posterior masificación humana, no deterioro dos recursos arqueolóxicos e na alteración medioambiental da contorna, tendo en conta ademais que o escavado na actualidade non chega a un 5% do castro e que, segundo o PXOM de Marín, só está protexido patrimonialmente unha mínima parte na zona alta, xa que o resto, compartido entre as parroquias de San Xián e de Mogor, está clasificado como solo forestal.

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

O Concello de Moaña incoa un expediente de caducidade para as obras do hotel do golf de Domaio

A Xunta de Goberno Local do Concello de Moaña acordou o pasado 19 de outubro de 2020 incoar expediente de caducidade da licenza de obras a nome de Inter Burgo S.A. – a mesma propietaria do campo de golf- para a construción dun edificio de sotos e 2 plantas para hotel de 4 estrelas en San Lourenzo, Domaio, Moaña, concedida pola Comisión Municipal de Goberno o 28 de outubro de 2002.

Tal e como dita no primeiro parágrafo das conclusións do documento “O expediente para a declaración de caducidade da licenza iniciarase, neste caso, a instancia de Luita Verde, en exercicio da acción pública urbanística, unha vez constatado que expirou o prazo, ben para comezar as obras, ben para rematalas, sen que o titular da licenza as iniciase ou terminase.”

En efecto, o dito acordo municipal nace do escrito de petición presentado a rexistro polo Colectivo Ecoloxista Luita Verde o 9 de xaneiro de 2019 e doutro posterior de xeito reiterado o 22 de maio de 2019 ao non ter resposta ao primeiro, ademais da queixa admitida pola Valedora do Pobo ao tanto e os requerimentos realizados por esta ao Concello de xullo de 2019 e febreiro de 2020.

Segundo o dito documento, o arquitecto municipal emite un informe o día 21 de setembro de 2020 no que indica que, tras unha visita ao lugar das obras, “as obras correspondentes ao Sector H do SAU A-7 de Domaio, correspondentes á licenza dun hotel do expediente 185/2002 non foron iniciadas neste momento, non existindo no lugar ningún elemento (tira de cordas, replanteo, movemento de terras ou algún outro feito) que faga considerar o seu inicio”.

No expediente consta o informe do asesor xurídico do 12 de outubro de 2020 que informa que “Á vista do informe técnico municipal do 21 de setembro de 2020 hai base para a declaración de caducidade da licenza concedida, pois á data do citado informe técnico as obras non se iniciaron, polo que o prazo de 6 meses establecido para o seu inicio na sentenza do 23 de novembro de 2009, ditada polo Xulgado do Contencioso-Administrativo nº 3 de Pontevedra, está totalmente superado.

Para rematar conclúe que “evidentemente, se non se iniciaron as obras de construción, tras ter transcorrido sobradamente o prazo de seis meses establecido na sentenza, e se tampouco se terminaron tendo transcorrido máis de 3 anos para a súa finalización, o Concello estaría obrigado a declarar a caducidade da licenza.”

Para Luita Verde este acordo aínda que tarde, con tempo non era, despois de máis de dez anos de incumprimento da dita sentenza xudicial e agora só espera que o concello acorde así mesmo e na máis brevidade o inicio do expediente de caducidade solicitado por este colectivo ecoloxista o 14 de marzo de 2019 das dúas licenzas que, con datas 12-02-2001 e 09-06-2003, a Comisión de Goberno do Concello de Moaña acordou concederlle 50 e 52 vivendas adosadas respectivamente a Construcciones Mirón y Agarvi SL no sector B da Unidade de Actuación S.A.U. A-7 Residencial Golf Domaio, por incumprimento manifesto das obrigas de edificación e urbanización simultánea das mesmas.

Luita Verde salienta que hai máis de dez anos que non hai actividade no lugar, medio cento de vivendas aínda están sen construír, unha boa parte das restantes están a media construción, e unha minoría están habitadas sen licenza de primeira ocupación e sen servizos, resultado dun fracasado proxecto elitista, especulativo e impactante no medio ambiente, na paisaxe e na auga como recurso, procedente de finais de pasado século onde, en plena “burbulla urbanística e inmobiliaria”, se recualificaron 95 has. – 64 has. para o campo de golf como solo rústico ordinario e 31 has. divididas en sectores e unidades de actuación para a urbanización como solo urbanizable – de solo clasificado anteriormente como non urbanizable de protección forestal, e que, por engadido e para máis agravio, no dito sector B da Unidade de Actuación S.A.U. A-7 Residencial Golf Domaio, só está á espera da salvación económica a través da entrada de “fondos buitre”.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized