Arquivo da categoría: Uncategorized

O Concello de Moaña resolve a caducidade da licenza do hotel Golf de Domaio solicitada por Luita Verde

O Concello de Moaña, en Xunta de Goberno Local en data do 29 de marzo de 2021, acordou por unanimidade das persoas presentes a Resolución de caducidade do expediente da licenza de obras de Inter Burgo S.A. para construción dun edificio de sotos e 2 plantas para hotel de 4 estrelas en San Lourenzo, Domaio, Moaña, polo que quedan extinguidos os efectos da referida licenza, de xeito que non se poderán iniciar nin proseguir (de ser o caso) as obras se non se autorizan cunha nova licenza acorde coa normativa urbanística vixente.

Este acordo prodúcese despois de que tralo inicio do expediente de caducidade o día 19 de outubro de 2020, segundo a Xunta de Goberno Local, detectáronse “dous erros” polo que na Xunta de Goberno Local do 14 de decembro de 2020 acordouse a súa corrección. Intentada a notificación destes acordos á empresa promotora, esta foi infrutuosa polo que se publicou no BOE do 21 de xaneiro de 2021 o anuncio destas notificacións. Nos acordos outorgábaselles un prazo de quince días hábiles para que puidesen presentar alegacións. Transcorrido con amplitude ese prazo Inter Burgo S.A. (ou Inter Burgo Vigo S.A., por cambio de denominación) non presentou ningunha alegación. Na súa consecuencia, procede a resolución do devandito expediente de caducidade.

Contra a presente resolución que pon fin á vía administrativa, pode interpor alternativamente recurso de reposición potestativo ante este órgano, no prazo dun mes contado desde o día seguinte ao da recepción da presente notificación, de conformidade cos artigos 123 e 124 da Lei 39/2015, do 1 de outubro, do procedemento administrativo común das Administracións Públicas; ou ben interpor directamente recurso contencioso-administrativo, ante o Xulgado do Contencioso-Administrativo desta provincia, no prazo de dous meses, contados desde o día seguinte ao da recepción da presente notificación, de conformidade co artigo 46 da Lei 29/1998, do 13 de xullo, da Xurisdición Contencioso-Administrativa.

Este acordo de Resolución foi na realidade posible trala presentación da solicitude de incoación do correspondente expediente de caducidade presentado por escrito e a rexistro polo Colectivo Ecoloxista Luita Verde o 9 de xaneiro de 2019 e, por engadido, da solicitude de intermediación da Valedora do Pobo para que, tralos seus requirimentos ante a falta de resposta do Concello de Moaña, este incoara finalmente o correspondente expediente de caducidade e mesmo cumprira o prazo legal de seis meses da súa Resolución segundo o artigo 359.5 do Decreto 143/2016 polo que se aproba o Regulamento da Lei 2/2016 do Solo de Galicia.

Luita Verde está agora pendente que o propio Concello de Moaña acorde así mesmo a incoación dos correspondentes expedientes de caducidade das licenzas de obra concedidas o 12-02-2001 e o 09-06-2003 pola Comisión de Goberno do Concello de Moaña para 50 e 52 vivendas respectivamente a Construcciones Mirón y Agarvi SL no sector B da Unidade de Actuación S.A.U. A-7 Residencial Golf Domaio, solicitada por este colectivo ecoloxista o 14 de marzo de 2019.

Ao tanto e tamén ante a falta de resposta do Concello de Moaña, Luita Verde solicitou a intermediación da Valedora do Pobo que en varias ocasións requiriu ao Concello de Moaña o recordatorio dos seus deberes legais para que procedese á incoación do expediente de caducidade das licenzas de obras no Sector B da Unidade de Actuación SAU A-7 Residencial Golf Domaio no Concello de Moaña e que se resolva nos prazos legalmente previstos,feito que, despois de 2 anos, segue sen cumprirse polos continuos retrasos e incumprimentos das súas plenas competencias en materia urbanística, pendente dos correspondentes informes técnico e xurídico, informes que xa obran en poder do departamento de urbanismo.

Ata a data de hoxe, despois de 20 e 18 anos respectivamente, non hai aval das obras de urbanización das 102 vivendas e a maioría das mesmas non están executadas, polo que se incumpren flagrantemente e de xeito continuado as obrigas legais de edificación e urbanización simultánea, non teñen a licenza de primeira ocupación nin existe conexión de abastecemento e saneamento de auga, nin informes ao tanto da empresa concesionaria Aqualia, e dende hai 10 anos tampouco existe a mínima obra.

Con data 13-09-2018, a suposta sociedade Agrupación de Interés Económico-Urbanización Golf Domaio, creada polos propietarios das poucas vivendas ilegais rematadas ao amparo das licenzas concedidas con data 12-02-2001, plantexou a constitución da dita Agrupación de Interese Económico co obxetivo da venta global das parcelas do sector B a través dun inversor con “fondos buitre”, para recaudar fondos de capital de risco e poder urbanizar e así mesmo “legalizar” as súas vivendas, feito que, falto de todo rigor e dabondo especulativo, tampouco se levou a cabo.

Luita Verde lembra que os expedientes de caducidade das dúas licenzas tiñan que estar resoltos xa hai máis dunha década, cando tralas Resolucións 31/2008 e 32/2008 de 28-01-2008, o propio Concello de Moaña acordou a incoación dos correspondentes expedientes de caducidade. Maiso 12-01-2010, sen ningún apoio nin argumento legal, o concello adoptou a Resolución 18/2010 pola que declarou a caducidade dos expedientes de caducidade das licenzas outorgadas o 12-01-2001 e o 09-06-2003, e deixou sen efecto as medidas cautelares adoptadas previamente de paralizar as obras de construción e a suspensión dos usos que de estas derivase.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

O Concello de Moaña aproba a moción presentada por Luita Verde contra o uso do glisofato

uso agrario de herbicida na Pontella (Moaña)

O concello de Moaña, en sesión plenaria ordinaria celebrada o pasado xoves 25 de marzo do 2021, aprobou por maioría da corporación municipal (BNG, PSOE, PP e Coalición Independiente por Moaña), a proposta de moción SOBRE OS USOS DE HERBICIDAS CON GLIFOSATO NO TÉRMINO MUNICIPAL DE MOAÑA presentada polo Colectivo Ecoloxista Luita Verde, onde ao final se acordou:

  • Consciente dos efectos negativos que o uso de herbicidas con glifosato levan consigo para a saúde pública, que afectan ou poden afectar á saúde das persoas e ao medio (co impacto resultante nos sectores produtivos como a apicultura, agricultura e a destrución do emprego e da actividade económica local) e tomando como referencia a Directiva marco para un uso sostible dos praguicidas e o Real Decreto 1311/2012 polos que se establece o marco de actuación para conseguir un uso sostible dos produtos fitosanitarios, o Pleno do Concello de Moaña acorda non autorizar o uso dos herbicidas con glifosato en todo tipo de lugares públicos do municipio, e substituír estes produtos por métodos mecánicos e/ou biolóxicos non contaminantes, que non danan a saúde nin o medio.
  • Nos casos concretos de conflito, o Concello solicitará por escrito ás entidades implicadas na aplicación de herbicidas que en virtude do Real Decreto 1311/2012 empreguen métodos de control alternativos, non químicos.
  •  Así mesmo, este concello dirixirase á maior brevidade posible á Consellaría de Transportes e Medio, e ao Ministerio de Fomento, solicitando o abandono inmediato do uso de herbicidas derivados do glifosato no tratamento das cunetas da rede viaria que pase polo Termo Municipal, para que a protección da saúde das persoas e o medio no seu municipio sexa realmente efectiva.
  • O Concello comprométese a informar deste acordo a todos os colectivos e entidades políticas, sociais e veciñais existentes no municipio para evitar tamén o uso doméstico de herbicidas con glifosato.

Malia que se nos informou que unha proposta similar xa se presentara e resolvera a favor anteriormente, tamén se nos respostou que esta nova agora presentada viña a reforzar e mesmo ampliar os seus cometidos.

Luita Verde deulle os parabéns á Corporación municipal pola aprobación da dita proposta de moción mais aclaroulle que a partir de agora queda pendente que esta sexa realmente efectiva e que ademais as administracións públicas competentes, en especial o propio Concello de Moaña, actúen con exemplaridade.

Malia que a alcaldesa intervíu que desde os servizos do propio concello xa se estaba a actuar en consecuencia desde Luita Verde se lle trasladou que existen informacións de que en terreos que van ser públicos hai unha empresa privada que pretende utilizar o glifosato (creación do parque forestal no monte dos Remedios trala cesión de terreos privados).

invasión de eucalipto e acacia no monte dos Remedios (Tirán-Moaña)
invasión de eucalipto e acacia no monte dos Remedios (Tirán-Moaña)

E que a nivel social se está a utilizar cada vez máis os herbicidas en áreas de cultivo agrario e mesmo preto de acuíferos como tamén en áreas forestais dos montes, onde se está a utilizar como método de tratamento “fitosanitario” para a plaga do eucalipto ou das acacias.

O glifosato está considerado como probable carcinóxeno pola Organización Mundial da Saúde e entre os efectos adversos deste principio activo describíronse a través de varios estudos científicos a toxicidade subaguda e crónica, danos xenéticos, trastornos reprodutivos, aumento da frecuencia de anomalías espermáticas, e carcinoses. Ademais, cada preparado herbicida que contén glifosato vén acompañado doutras sustancias que facilitan a súa absorción y que multiplican a súa toxicidade. Entre estes ingredientes están o N-nitroso glifosato que, como outros compostos nitroxenados, son canceríxenos, e o formaldehido, outro carcinóxeno coñecido que se forma durante a descomposición do glifosato.

Existen miles de demandas xudiciais polo seu uso a nivel internacional e a mediados desta década pasada chegou o debate polo seu uso á Unión Europea, do que ao final decidiuse “prorrogar” o seu uso a nivel “profesional” por cinco anos máis ata o vindeiro ano 2022, trala posición daquela a favor do seu uso por parte de varios dos Estados membros, incluído o español, pregándose en complicidade aos intereses económicos das multinacionais do sector agrotóxico e farmacéutico, en especial da norteamericana Monsanto e da súa actual propietaria alemana Bayer, por riba da protección do medio ambiente e da saúde humana.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Luita Verde denuncia as verteduras incontroladas de lixo no petróglifo de Pinal do Rei (Darbo-Cangas)

O Colectivo Ecoloxista Luita Verde presentou senllos escritos dirixidos ao Concello de Cangas e á Xefatura Provincial da Consellería de Cultura, Educación e Universidade de Pontevedra nos que expuso que na área de protección integral do Ben de Interese Cultural (BIC) do petróglifo de Pinal do Rei, na parroquia de Darbo, concello de Cangas, integrado dentro do Catálogo de Patrimonio Cultural de Galicia e do Catálogo Complementario de Monumentos e Conxuntos Histórico-Artísticos Obxeto de Protección polas Normas Subsidiarias de Planeamento de Cangas, estase a producir verteduras de lixo -envases de bebidas de plástico e de vidro, latas metálicas e bolsas de plástico- ao redor e por riba da propia laxe que acolle os gravados rupestres, resultado do que parece a práctica do botellón no lugar, ao que se lle engade o grave estado de deterioro da súa contorna, invadido polas xestas e as acacias.

E que, por outra banda, na parte superior do circundado do petróglifo están instalados catro postes metálicos do proxecto de musealización do dito xacemento arqueolóxico no pasado e que non deixa de ser outra afección a súa contorna pola súa artificialización e aparatosidade na actualidade.

Luita Verde solicitou a comprobación dos feitos, a apertura dun expediente sancionador, e a retirada do lixo da área de protección integral do Ben de Interese Cultural do petróglifo de Pinal do Rei, e dos catro postes metálicos na parte superior do circundado.

Solicitoulle así mesmo o desbroce e a limpeza vexetal e posta en valor do dito petróglifo respectuosa coa súa contorna ambiental e cultural.

O petróglifo de Pinal do Rei, adscrito culturalmente na prehistoria á Idade do Bronce e consistente en gravados xeométricos de circos concéntricos e coviñas combinados con outros naturalistas de antropomorfos e zoomorfos con esceas de monta e caza, é un dos de maior diversidade e tipoloxía de gravados ruspestres do termo municipal e tamén dos menos comúns entre a tipoloxía existente no Morrazo.

Foi “musealizado” a finais dos anos setenta do século pasado cun exceso de cartelería e do que aínda persiste un impactante circundado de bloques de pedra ao redor da laxe natural cos gravados rupestres.

Nas seguintes décadas entrou no máis absoluto abandono e a súa contorna na proximidade sufríu ademais varias afeccións severas -desterros, recheos, eucaliptización, introducción de especies vexetais invasoras, tránsito de vehículos motorizados, verteduras incontroladas de lixo,…-, a construcción do IES María Soliño, do IES Monte Carrasco, un centro polideportivo e un campo de fútbol, ata a actualidade.

Situado en terreos propiedade da Comunidade de Montes de Darbo, malia que esta anunciou publicamente na última década que poría en valor o petróglifo, e que recientemente creou en colaboración co Concello de Cangas un sendeiro sinalizado de curto percorrido pola Serra da Madalena que transcorre a escasa distancia do dito xacemento arqueolóxico entre plantacións de frondosas, sigue tendo a este no máis absoluto abandono.

Ao abandono e falta de posta en valor do petróglifo únese a actitude incívica da autoría das verteduras incontroladas, un claro síntoma máis por outra banda de que a planificación en materia de xestión de residuos a nivel comarcal non está a funcionar debidamente xa que, á falta de infraestruturas de tratamento e reciclaxe que está a provocar nos últimos anos o incremento das verteduras incontroladas no medio ambiente, se lle engade tamén unha preocupante falta de concienciación social por parte dun sector da cidadanía.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Luita Verde denuncia a vertedura de entullos no petróglifo das Abelaires en Cangas

O Colectivo Ecoloxista Luita Verde presentou senllos escritos dirixidos ao Concello de Cangas e á Xefatura Territorial da Consellería de Cultura, Educación e Universidade de Pontevedra, expoñendo que na parroquia de Aldán, concello de Cangas, produciuse unha vertedura incontrolada de entullos de obra -tarimas sintéticas, lousas, vidros, marcos metálicos, cableado,…- que está afectando a área de protección integral do Ben de Interese Cultural (BIC) do petróglifo das Abelaires, integrado dentro do Catálogo de Patrimonio Cultural de Galicia e do Catálogo Complementario de Monumentos e Conxuntos Histórico-Artísticos Obxeto de Protección polas Normas Subsidiarias de Planeamento de Cangas, a escasos metros da rocha cos gravados rupestres e fronte a panel e sinalizacións do sendeiro de curto percorrido municipal pola Serra da Madalena e peches de parcelas privadas colindantes.

Lembrou que no mesmo lugar xa teñen sucedido outras afeccións e feitos similares no pasado denunciados así mesmo por Luita Verde e do que, polo que se demostra, nin se libra estando o dito BIC posto en valor na actualidade cun panel informativo ao seu carón.

Polo exposto Luita Verde solicitou a comprobación dos feitos, a apertura dun expediente sancionador á autoría e que se proceda á retirada e eliminación inmediata da vertedura incontrolada, tendo en conta ademais que na proximidade está ubicado o punto limpo da Mancomunidade de Concellos do Morrazo.

Para Luita Verde é de lamentar esta nova afección a este xacemento xa que estando os petróglifos catalogados directamente como Ben de Interese Cultural, ou sexa, coa meirande figura de protección cultural a nivel autonómico, este das Abelaires, adscrito culturalmente no periodo prehistórico da Idade do Bronce e con gravados xeométricos consistentes en varias combinacións circulares con coviñas e outros motivos, representa á parte da súa importancia e conservación, un dos escasos petróglifos postos en valor en Cangas e no Morrazo, cando a norma xeral é que desgraciadamente a súa maioría están no máis absoluto abandono e mesmo degradación.

Mais como expusemos arriba esta afección agora denunciada tampouco é a primeira con respecto a este xacemento arqueolóxico:

A principios deste milenio foi afectado con maquinaria pesada polas obras de posta en valor nunha primeira fase promovida pola empresa FCC como contrapartida pola afección da área de protección no contorno pola construcción da planta comarcal de tratamento dos residuos sólidos urbanos. A segunda fase desa “posta en valor” xa non se levou a cabo.

Pouco despois construíuse o punto limpo municipal de Cangas a escasos dez metros do propio petróglifo, afondando na afección do seu contorno.

A deficiente xestión municipal e a nula actividade posterior deste punto limpo provocou que a veciñanza depositara grandes cantidades de residuos fóra das instalacións, chegando mesmo a afectar o propio petróglifo e arredores. Parte das verteduras persistiron ata datas recientes en que o propio Concello de Cangas decidiuse finalmente por limpar e posteriormente poñer en valor o petróglifo.

Na actualidade e dende hai uns anos o dito punto limpo pasou de ser de titularidade municipal a mancomunada ao servizo dos concellos de Cangas, Bueu e Moaña e, malia que dende aquela mellorou a súa xestión con respecto á anteriorioridade, non deixa de ser por outra banda un lugar non idóneo para esa actividade, afastado dos principais núcleos de poboación dos tres concellos e cun horario bastante restrinxido de atención cidadana, e do que desde Luita Verde só esperamos que en tempos de pandemia non vaia camiño da situación conflitiva do pasado con verteduras incontroladas no seu exterior.

Luita Verde lembra que O Morrazo a través da Mancomunidade de Concellos tiña a finais da década dos anos noventa do século pasado o plan pioneiro da reciclaxe e a compostaxe de Residuos Sólidos Urbanos (RSU), baseado no principio dos 3R (Redución, Reutilización e Reciclaxe), a nivel galego e que, por motivos políticos, técnicos e empresariais mudouse e integrouse posteriormente no contaminante, custoso e insustentable plan autonómico da incineración de SOGAMA.

Segundo aquel plan inicial dos 3R e con fondos europeos, a planta comarcal de tratamento dos RSU, construída finalmente no lugar da Portela, limítrofe entre os concellos de Cangas e Bueu e próximo ao citado petróglifo, tiña que ter fundamentalmente a función de compostar os residuos orgánicos xerados a nivel comarcal mais ao final transformouse nunha planta de almacenaxe e transferencia dos RSU desde onde se envía unha maioría do lixo xerado na comarca cara ás instalacións da planta incineradora de SOGAMA en Cerceda (A Coruña), co incremento do custo que ademais iso implicou en transporte e tratamento dos residuos ata a actualidade.

Ademais cada concello mancomunado tiña que ter á parte un punto limpo onde depositar os residuos vexetais, inertes, voluminosos e tóxicos e perigosos xerados en cada municipio, e ao final só se creou o citado de Cangas e na actualidade mancomunado, claramente insuficiente para os tres concellos e no lugar menos idóneo polos motivos anteriormente citados ademais de supoñer un impacto a maiores ao contorno de protección patrimonial do petróglifo das Abelaires.

Esta mudante e inadecuada xestión do lixo nas últimas dúas décadas desembocou na caótica situación actual, onde o tope da problemática ambiental está na proliferación das verteduras incontroladas de residuos ao longo da xeografía morracense, dende as zonas urbanas, ás rurais e aos espazos naturais e patrimoniais na costa e nos montes, onde se dan casos como que o propio concello de Moaña verte de xeito ilegal e sen control no lugar do Casal, comunidades de montes como a moañesa de Meira non se fan responsables de limpar e retirar verteduras incontroladas de entullos en terreos da súa propiedade e onde a vertedura incontrolada de entullos dentro da área de protección do petróglifo das Abelaires, no concello de Cangas limítrofe con Bueu, non deixa de ser unha última vítima malia que a situación xa viña con anterioridade.

A mesma compostaxe comunitaria promovida a nivel provincial desde a Deputación de Pontevedra e da que tanto alardean os concellos morracenses nos últimos anos, á parte de implantación lenta, se queda curta para unha comarca cunha alta densidade de poboación como a morracense que necesita dunha compostaxe industrial dos residuos orgánicos xerados nos domicilios e dos procedentes da hostalería e dos mercados e que representa máis do 50% do total do lixo xerado, e para o que o idóneo sería a adaptación da planta comarcal de residuos da Portela a tal función, tal como estaba deseñada inicialmente e coa inversión económica a tal fin.

Ademais da caótica situación actual na xestión dos residuos pola falta de infraestruturas e inversións, e da conseguinte problemática ambiental derivada da súa inadecuada aplicación, a comarca morracense que no seu momento ía camiño de ser o referente en materia de reciclaxe dos RSU en Galicia, despois de vinte anos a realidade é ben distinta xa que está a afastarse claramente dos parámetros das directivas europeas e da propia lexislación estatal que, co plazo límite vencido de cumprimento no pasado ano 2020, contemplaban que tiña que terse reciclado o 50% do total do lixo xerado nos seus territorios.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

O Plan Forestal 2021-2040 consolida a presenza masiva do eucalipto en Galiza e no Morrazo

A Xunta de Galiza aprobou hai uns días o Plan Forestal 2021-2040 coa oposición de distintas organizacións políticas, sociais e ecoloxistas galegas. Un dos motivos para esta oposición é que dentro do plan, malia existir unha proposta de moratoria para a plantación de eucaliptos no territorio, a realidade é ben distinta.

A consolidación e espallamento sen control do eucalipto nas últimas tres décadas, en especial na franxa litoral e, xa que logo, tamén no Morrazo, incumpriu flagrantemente as previsións contempladas inicialmente no Plan Forestal aprobado no ano 1992, ao se duplicaren as 275.000 has. previstas desde ese ano ata o 2032 no territorio galego.

Desde a Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo entendemos que no canto de faceren unha proposta de moratoria, desde a Xunta o que deberan facer é prohibir taxante e de xeito definitivo as plantacións de eucalipto e non agardar á elaboración dun novo inventario forestal. Por outra banda, a maioría desas plantacións espalladas de xeito masivo e incontrolado polo territorio nas últimas décadas poderán permanecer e terán ademais, a partir de agora, unha cobertura legal para continuar no futuro.

O 5% de redución da presenza do eucalipto contemplada nesa proposta é claramente insuficiente e de dubidoso cumprimento, se temos en conta que a última e decisiva decisión vai tela a propiedade privada e non a propia administración pública.

Desde esta plataforma queremos salientar que calquera que se achegar ata os montes morracenses, a maioría deles de propiedade privada, poderá contemplar como en moitas zonas que ata hai pouco tempo eran carballeiras ou bosques de ribeira, agora son plantacións de eucalipto. Mesmo algunha comunidade de montes fixo plantacións de eucaliptos usando como escusa o que agora se lle dá por denominar parque forestal. A afección do eucalipto como especie invasora é xeral no Morrazo, suma e segue e o converte nunha auténtica plaga que reduce a biodiversidade, afecta de xeito gradual e significativo na paisaxe, o solo, o patrimonio cultural e arqueolóxico, desde que comezou a plantarse de xeito intensivo alá pola década dos anos setenta do século pasado.

A presenza do eucalipto, especie alóctona, invasora e pirófita, alén de uniformizar a paisaxe, producir estrés hídrico, perda de biodiversidade, afectar o patrimonio, tamén está detrás das vagas de lumes forestais que, de xeito episódico e recurrente, están a asolar historicamente o territorio galego e, por engadido, O Morrazo. Algo que, como está dabondo demostrado, tamén está a contribuír notablemente ao incremento da presenza de gases de efecto estufa na atmosfera e, xa que logo, ao quecemento global.

A presenza masiva do eucalipto en galiza está estreitamente vinculada á presenza tamén na ría de Pontevedra da empresa pasteira Ence que utiliza o eucalipto como materia prima para a produción da pasta de papel nunhas instalacións sobredimensionadas, ao que habería que sumar tamén o proxecto de macroplanta de incineración de biomasa de 40mw que esta mesma empresa pretende instalar no mesmo espazo que ocupa desde hai 60 anos e que, polo contrario, debería ter abandoado antes do 2018 para proceder a súa recuperación ambiental dentro do dominio público marítimo-terrestre.

Este novo Plan Forestal, tal e como xa alegamos en outubro de 2018, cando estivo en exposición pública a primeira revisión do Plan Forestal do ano 1992, está feito á medida do lobbie madeireiro-pasteiro-enerxético, en especial da citada ENCE, dentro dun modelo que en conxunto, ao noso entender, é totalmente insustentable polo seu grande impacto e pegada ecolóxica a nivel ambiental e enerxético.

Por outra banda, o incremento na plantación de especies frondosas autóctonas á que se refire este novo Plan Forestal trátase, de xeito produtivista e case practicamente en exclusiva, de castiñeiros, o que non deixa de seu outra forma de monocultivo forestal. Semellante tamén é a aposta polo piñeiro, que non é ningunha alternativa e, por engadido, está representado por un xénero con especies, ao igual que os eucaliptos, tamén altamente propagadoras dos lumes. E non se pode nin se debe esquecer que esta planificación baseada no continuista modelo do monocultivo forestal, en especial do eucalipto e do piñeiro, coincide cunha falta de protección ambiental nunha ampla maioría do territorio e que no Morrazo aínda se fai máis notoria, malia posuír unhas das masas de bosques caducifolios salvaxes máis importantes das Rías Baixas.

Para esta Plataforma, ademais do evidente carácter produtivista e desenvolvementista deste novo Plan Forestal, está o economicista baseado na presión e pelexa do monopolio empresarial do sector e do grande capital a prol da consecución de fondos europeos ao tanto, sen ter en conta en profundidade os insustentables efectos negativos no ambiente mais tamén nas propias economías locais.

Malia que a Xunta de Galiza lóuvase de levar a cabo a tramitación deste novo Plan Forestal de xeito democrático, desde esta Plataforma só o podemos considerar ao final como ao revés xa que, á parte de ter en conta só os insustentables intereses económicos e industriais do monopolio empresarial forestal e enerxético, realizouno a sabendas que o ía aprobar forzosamente coa presenza maioritaria do PP no dito Parlamento, como ao final sucedeu.

Porén as evidencias máis claras desa planificación interesada e non democrática por parte da Xunta de Galiza están en que, por unha banda, non se respondeu formalmente ás alegacións presentadas en outubro de 2018 á primeira revisión do Plan Forestal do ano 1992, incumprindo flagrantemente a lei de procedemento administrativo, de transparencia e de participación cidadá, e, por outra parte, porque non se tivo en conta o contido dunha maioría das alegacións fundamentadas e presentadas que, como as desta Plataforma, se solicitou:

  • A elaboración dun novo Plan Forestal de Galiza que, fóra do monopolio empresarial do sector da madeira, pasteiro e enerxético, parta da efectiva participación social, da multifuncionalidade de recursos dos nosos montes, de iniciativas e dun mercado a nivel local baseado na proximidade e con proxectos a pequena escala sustentables a nivel social, económico, ambiental e enerxético.
  • Un plan forestal que contemple a redución progresiva e efectiva dos monocultivos, en especial do ecucalipto e a súa substitución por plantacións de frondosas caducifolias autóctonas, fomentando a biodiversidade, fornecendo o mercado de madeiras valorizadas e potenciando a súa función aplacadora dos lumes.
  • A erradicación efectiva de especies invasoras e recuperación do medio con recursos humanos e remunerado que vaia máis alá do voluntariado e con actuacións esporádicas actuais.
  • A ordenación dos recursos forestais e a súa adaptación á necesidade de ampliación da Rede Galega de Espazos Naturais Protexidos e da Rede Natura, segundo as Directivas Hábitats (92/43/CEE) e Aves (2009/147/CE) e dos distintos Tratados a nivel internacional (RAMSAR, Berna, …) e Catálogos de Especies Ameazadas da UICN, estatal e autonómico.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Luita Verde presenta unha moción en Moaña contra o uso do glisofato

O Colectivo Ecoloxista Luita Verde presentou este pasado xoves 25 de febreiro unha proposta de moción SOBRE OS USOS DE HERBICIDAS CON GLIFOSATO NO TÉRMINO MUNICIPAL DE MOAÑA a rexistro e dirixida á alcaldesa do Concello de Moaña na que, ao amparo do establecido no Regulamento de Organización, Funcionamento e Réxime Xurídico das Entidades Locais, se adxunte aos grupos políticos con presenza nesta Corporación (BNG, PSOE, PP e Colalición Independiente por Moaña) para o seu debate e aprobación polo Pleno Municipal.

Previa motivación que perante o conflito social existente co uso xeneralizado dos herbicidas con glifosato, que este é un herbicida total non selectivo que se emplea para matar herbas e arbustos, infíltrase no solo, é moi soluble na auga, e persistente no solo, que contamina os acuíferos, é tóxico para a fauna acuática, os animais domésticos ou o gando e esparéxese sen control polo subsolo. que existen estudos científicos que relacionan o uso do glifosato con afeccións e enfermidades, que entre os efectos adversos deste principio activo describíronse toxicidade subaguda e crónica, danos xenéticos, trastornos reprodutivos, aumento da frecuencia de anomalías espermáticas, e carcinoses, que cada preparado herbicida que contén glifosato vén acompañado doutras sustancias que facilitan a súa absorción y que multiplican a súa toxicidade, que recentemente a International Agency for Research on Cancer pertencente á Organización Mundial da Saúde incluíu como probables carcinóxenos a unha serie de pesticidas organofosfatados, entre eles o glifosato, que a aplicación dun herbicida como o glifosato en espazos públicos constitúe un risco ao que se somete á poboación, aos traballadores municipais que o empregan, ao gando, á flora e fauna, ou ao chan e ás augas, dada a súa toxicidade, e que xa son moitos os gobernos e autoridades que están a limitar ou abandoar o seu uso, que en Francia estúdase mesmo a posibilidade de prohibir a súa venda, que diversas deputacións e numerosos municipios do estado español tamén están a limitar ou erradicar o uso de herbicidas e de glifosato debido aos impactos ambientais e sobre a saúde dos seres vivos e que en Galicia concellos como Ames, na Coruña, ou Ponteareas, declaráronse Libres de herbicidas químicos, e outros como Marín, Poio ou Arzua xa aprobaron esta moción, Luita Verde solicitou da Corporación municipal a aprobación dos seguintes ACORDOS:

1. Consciente dos efectos negativos que o uso de herbicidas con glifosato levan consigo para a saúde pública, que afectan ou poden afectar á saúde das persoas e ao medio (co impacto resultante nos sectores produtivos como a apicultura, agricultura e a destrución do emprego e da actividade económica local) e tomando como referencia a Directiva marco para un uso sostible dos praguicidas e o Real Decreto 1311/2012 polos que se establece o marco de actuación para conseguir un uso sostible dos produtos fitosanitarios, o Pleno do Concello de Moaña acorda non autorizar o uso dos herbicidas con glifosato en todo tipo de lugares públicos do municipio, e substituír estes produtos por métodos mecánicos e/ou biolóxicos non contaminantes, que non danan a saúde nin o medio.

2. Nos casos concretos de conflito, o Concello solicitará por escrito ás entidades implicadas na aplicación de herbicidas que en virtude do Real Decreto 1311/2012 empreguen métodos de control alternativos, non químicos.

3. Así mesmo, este concello dirixirase á maior brevidade posible á Consellaría de Transportes e Medio, e ao Ministerio de Fomento, solicitando o abandono inmediato do uso de herbicidas derivados do glifosato no tratamento das cunetas da rede viaria que pase polo Termo Municipal, para que a protección da saúde das persoas e o medio no seu municipio sexa realmente efectiva.

4. O Concello comprométese a informar deste acordo a todos os colectivos e entidades políticas, sociais e veciñais existentes no municipio para evitar tamén o uso doméstico de herbicidas con glifosato.

Luita Verde salienta que esta non é a primeira proposta de moción que se presenta ao respecto neste concello senón que, a mediados de xullo do ano 2015, presentara outra a Asociación Pola Defensa da Ría (APDR) de Pontevedra, e do que a esta asociación non lle consta que desde aquela houbera unha resolución favorable de aprobación por parte da corporación moañesa.

Por outra banda Luita Verde presenta esta nova moción tendo constancia de que chegoulle a información de que unha empresa privada pretende utilizar precisamente glifosato para tratar a presenza invasora de rebrotes de mimosa moura e eucalipto no ámbito patrimonial do castro do monte dos Remedios, na parroquia de Tirán, onde o propio Concello de Moaña promove a creación dun “parque forestal” público a través da cesión de varias parcelas de titularidade privada e despois de que hai ao redor de dous anos se levara a cabo a través da iniciativa veciñal dúas limpezas parciais e simbólicas con voluntariado social de ditos rebrotes polo método menos agresivo da ferramenta manual.

Luita Verde salienta que ademais esta área patrimonial está preto de vivendas, dunha capela con culto relixioso, dun Centro de Educación Infantil e Primaria (CEIP) con actividades extraescolares co alumnado polo contorno, e probablemente tamén de acuíferos.

Para rematar e tendo en conta que nos últimos anos producironse resolucións favorables á prohibición do uso do glifosato en varios concellos galegos onde hai presenza da maioría das formacións políticas presentes así mesmo no concello de Moaña, Luita Verde só espera que, por ética e coherencia e polo ben do medio ambiente e da saúde humana, desta vez a Corporación moañesa resolva a favor da moción recen presentada e declare defintivamente a este municipio libre do uso do glifosato máis a súa aplicación efectiva, comezando e, dando exemplo, pola propia institución municipal.

Luita Verde vai presentar así mesmo senllas propostas de moción nos Concellos de Cangas e Bueu nos vindeiros días, habida conta que tampouco consta ningunha resolución a favor da prohibición do uso do glifosato nos seus termos municipais malia que no seu momento, ao igual que sucedeu co de Moaña, a APDR tamén presentou as correspondentes propostas de moción nestes concellos morracenses.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Pasarela de madeira sintética no dunar da Xunqueira (Moaña)

Luita Verde denuncia que dentro das obras de renovación do paseo marítimo, polo medio do dunar da Xunqueira e dentro da ribeira do mar, substituise as antigas pasarelas de madeira de acceso á praia por outras de tarima de madeira sintética que, por moito que o publiciten como “madeira ecolóxica”, na realidade non deixa de ser un material de patente e fabricación norteamericana que fai a función de sucedáneo artificial da madeira natural, mesturando “fibra” con polietileno de alta intensidade (HDPE), procedente de plásticos reciclados derivados do petróleo.

Utilizado como pavimento en espazos exteriores de terrazas, piscinas e xardíns de vivendas, armoniza con espazos naturais como representa o dunar da Xunqueira e a súa elección só se entende por motivos economicistas, dado o seu prezo achegado ao da propia madeira e sobre todo pola redución do custe futuro en obras de mantemento.

Por engadido, na súa instalación removeuse previamente area cara os laterais con presenza de varias especies de flora invasora que posteriormente foi depositada riba da zona dunar protexida polo valado de madeira instalado polo proxecto de rexeneración de hai unha década.

Por outra banda, no tramo asociado de paseo marítimo que se está a obrar de “nova construción” no aterrado de Meira, entre Samertolameu e a desembocadura do rego do Barranco do Faro, estase a remover terras con restos vexetais e residuos de todo tipo -envolturas plásticas, teas, redes e tuberías sintéticas, vidros,…- que se están a utilizar, sen separación nin cribado previo, como material de recheo ao redor do novo pavimento “cementado”.

A escasa distancia da construción deste novo tramo de paseo, desprazouse pedras da escolleira e o mar a través da dinámica litoral máis as chuvas torrenciais están a incrementar a erosión e producir máis fendas no terreo, transportando parte das terras á ribeira do mar dentro da enseada do Cocho, tendo en conta que ademais que este é terreo inundable gañado artificialmente á ría.

Mentras algúns xa falan destas obras orzamentadas en máis de 300.000 euros para case 2 kilómetros lineais de paseo cementado como desbaldimento de fondos públicos municipais para Luita Verde representan unha auténtica chapuza por parte do Concello de Moaña coa complicidade do Servicio Provincial de Costas en Pontevedra, que é o que ten as directas competencias a través da Dirección General de la Sostenibilidad de la Costa y el Mar, e foi quen de darlle finalmente autorización ao Concello para a súa realización.

Por outro lado, veñen a amosar que se pretende gastar o mínimo no futuro en protección e conservación ambiental, e detrás destas obras só se aprecia un novo negocio global a través das empresas construtoras con materiais procedentes de actividades mineiras e da reciclaxe de materiais plásticos, onde noutora era a través de importación de madeiras tropicais ou de áridos do litoral portugués.

A proba máis feaciente é que mentras estas obras se están a realizar de xeito gravoso, impactante e unha vez máis contra natura dentro do dominio público marítimo terrestre, non se tivo para nada en conta a mellora dos valores paisaxísticos e ambientais de maior importancia como son o dunar e a praia da Xunqueira, despois da rexeneración levada a cabo hai unha década de parte dos recheos realizados no lugar nas últimas décadas do século pasado.

Porén as rexeneracións ambientais, para ser reais, teñen que ter unha continuidade e iso conleva uns custes e un mantemento, feito que non se levou a cabo ao longo da última década, onde boa parte do valado e cartelería perimetral de protección está degradado ou roto e o dunar ocupado con especies arbóreas e flora alóctona e invasora, lixo e cascallos.

Para Luita Verde a renovación do paseo marítimo da Xunqueira e a ampliación do existente no aterrado de Meira representan un parche máis artificial e perdurable no tempo ao carón do medio natural coa exclusiva atención ao tránsito humano e do que a súa funcionalidade servirá para maior ou menor gloria do goberno político de turno, apremiado polos plazos de remate de obra e a situación extraordinaria da pandemia do COVID-19.

Mentras a ribeira, o ecosistema dunar e a biodiversidade do seu redor se resinte cada vez máis e, por engadido, tendo en conta que toda esta franxa está sobre zona inundable de sedimentos recientes do Cuaternario, ao que hai que sumar a afección constante e progresiva da subida do nivel do mar e o incremento da intensidade dos fenómenos metereolóxicos, produto do quecemento global e da mudanza climática a nivel planetario, acrecentada pola actividade humana dentro da fase interglaciar actual a nivel xeolóxico.

Adxuntamos fotografías da instalación da pasarela de “madeira sintética” entre o dunar da Xunqueira, da degradación deste e do seu valado de protección, e dos movementos de terras con residuos de recheo á beira do paseo marítimo de nova construcción no aterrado de Meira, xunto coa afección da dinámica litoral ao carón deste.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Luita Verde denuncia vertedoiros municipais incontrolados e ilegais no Casal en Moaña

O colectivo Ecoloxista Luita Verde presentou a rexistro senllas denuncias dirixidas á alcaldía do Concello de Moaña e á xefatura territorial da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda de Pontevedra, onde expuso que:

No lugar do Casal, parroquia de San Martiño, concello de Moaña, entre as inmediacións do campo de fútbol de titularidade municipal e do viaduto da Vía de Alta Capacidade de Cangas (VG-4.5) de enlace co corredor de alta capacidade do Morrazo (CG-4.1), o propio Concello de Moaña está a utilizar desde hai varios anos como vertedoiro varias parcelas clasificadas como solo rústico de protección agropecuaria anexo ao de augas e de infraestruturas segundo o PXOM, e dentro de corredor ecolóxico segundo o Plan de Ordenación do Litoral de Galicia (POL), onde se está a verter con maquinaria pesada grandes cantidades de terras e entullos de obra sen control, contravindo flagrantemente a Lei 10/2008, de 3 de novembro, de residuos de Galicia.

Cunha altura de ao redor de 3 metros de altura, e ao redor de 50 metros de longo e 40 metros de ancho de superficie, estase a verter e a soterrar moreas de terras e entullos de todo tipo que van desde cemento armado ou piche ata losas de cerámica esmaltada, todo tipo de tuberías, cablerías e envolturas plásticas e roupa usada de traballo fabricados en polietileno, poliéster, policloruro de vinilo, …, pezas metálicas de fontanería, inodoros, caldeiras, electrodomésticos, restos de tellado de uralita e de la aillante de falsos teitos fabricado co tóxico e canceríxeno amianto, chegando en moitos casos a vertelo todo xunto dentro dos propios sacos plásticos de obra, sen ningunha separación nin selección previa.

Á parte de terras e entullos estase así mesmo a verter residuos de cortas e podas de todo tipo de vexetais, tanto arbóreos como arbustivos, e mesmo de especies exóticas e invasoras como a cala, a herba da pampa, o ricino, a cana ou a cana índica, e o lugar estase a encher doutras como a grama africana, a ipomoea ou a herba capuchina, que están a tapar e ocultar boa parte dos entullos.

Ademais está a afectar a contorna na proximidade, pois as verteduras polos extremos están a chegar ás parcelas e camiños colindantes, onde o que predomina é a presenza de carballos, castiñeiros, loureiros, salgueiros e bidueiros, áreas de brañas, mananciais, fonte e presas de regadío dentro das ribeiras do rego do Redogrés, daí a clasificación desta zona no seu conxunto como corredor ecolóxico segundo o Plan de Ordenación do Litoral de Galicia o que, por outra banda, non se está en absoluto a respectar.

Ao redor de 200 metros ao sur deste vertedoiro, á beira do vial asfaltado que serve de acceso ao campo de fútbol, existe outro vertedoiro máis reducido porén de similares características, onde se combina a presenza de restos vexetais con entullos de obra e civil.

Tanto un como outro vertedoiro, polas súas características, son ilegais e incontrolados xa que non se adaptan claramente á lexislación en materia de tratamento de residuos, pois boa parte dos residuos vertidos teñen que ser depositados nun punto limpo co recinto pechado, aillado e debidamente impermeabilizado.

Lembramos que o Concello de Moaña leva incumprindo desde hai dúas décadas a súa obriga de ter o correspondente punto limpo no seu municipio segundo estaba proxectado inicialmente na planificación comarcal de residuos sólidos urbanos mais, por outra banda, non pode obviar que tamén pode transportar os residuos, previamente separados e seleccionados, ata o propio punto limpo propiedade da Mancomunidade de Concellos do Morrazo, da que forma parte así mesmo o propio Concello de Moaña, ubicado na Portela (Cangas).

Polo exposto, solicitou ao Concello de Moaña:

A paralización inmediata das verteduras por parte do Concello de Moaña nas parcelas citadas do lugar do Casal.

A retirada das verteduras e a reposición das parcelas afectadas ao seu estado orixinal.

A selección e separación dos residuos existentes nos vertedoiros e o seu transporte ao punto limpo da Mancomunidade de Concellos do Morrazo ubicado na Portela. E os residuos con amianto, a un xestor autorizado.

Que esta sexa a norma xeral no funcionamento do Concello de Moaña no futuro en materia de residuos máis a consecución dun punto limpo a nivel municipal para aforrar e reducir en custe enerxético, económico e ambiental derivado do transporte fóra do municipio dos residuos vexetais, inertes e tóxicos e perigosos xerados polo Concello como así mesmo polo conxunto da veciñanza moañesa.

Á xefatura territorial da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda de Pontevedra solicitou ademais a comprobación dos feitos expostos e a apertura, se procede, do correspondente expediente sancionador.

Adxuntamos fotografías dos feitos denunciados onde a meirande parte corresponden ao macrovertedoiro na ubicación das parcelas nomeadas no solo rústico de protección e dentro de corredor ecolóxico entre o campo de fútbol e o viaduto do enlace de Cangas co corredor de alta capacidade, e as dúas últimas corresponden ao vertedoiro de dimensións máis reducidas a 200 metros do primeiro á beira do vial asfaltado de acceso ás inmediacións do campo de fútbol.

Luita Verde esixe ao Concello de Moaña un maior compromiso e exemplaridade diante da cidadanía dentro das súas plenas competencias en materia de xestión de residuos e de protección do territorio e o medio ambiente, onde ademais a súa directa responsabilidade coas verteduras de residuos denunciadas non se corresponde coa bandeira verde que lle obsequiou a Consellería de Medio Ambiente hai escasas datas pola súa xestión ambiental.

Luita Verde salienta que as verteduras ilegais e incontroladas agora denunciadas non son máis que o último episodio, entre varios, de agresión paisaxística e ambiental á que esta a ser sometida a zona moañesa afectada e, por engadido, as ribeiras do rego do Redogrés, desde que a Xunta de Galicia, hai case dúas décadas, e a través da daquela Consellería de Política Territorial, Obras Públicas e Vivenda, aprobara a construcción do enlace de Cangas co corredor de alta capacidade do Morrazo polo lugar e onde ao final o impacto desa obra se “minimizou” en parte coa construcción final do viaduto grazas á mobilización social, xa que o proxecto inicial era construir o vial sobre un aterramento continuado por todo o val.

Polo tanto cómpre erradicar definitivamente as verteduras e comezar un proceso de saneamento e recuperación paisaxística e ambiental da contorna agropecuaria e ribeireña do lugar.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Luita Verde presenta comentarios e observacións ao borrador do DEUP do Porto de Vigo

O Colectivo ecoloxista Luita Verde formulou os correspondentes COMENTARIOS ou OBSERVACIÓNS á información pública do borrador e Documento de Inicio da Avaliación Ambiental Estratéxica Simplificada da Delimitación dos Espazos e Usos Portuarios (DEUP) do Porto de Vigo, onde ao final SOLICITOU da Dirección Xeral de Calidade e Avaliación Ambiental do Ministerio para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico:

1) O informe desfavorable do presente borrador da Delimitación dos Espazos e Usos Portuarios ( DEUP) do Porto de Vigo e do Documento de Inicio do procedemento da súa Avaliación Ambiental Estratéxica Simplificada exposto á información pública e que se proceda á súa substitución pola tramitación do correspondente procedemento de Avaliación Ambiental Estratéxica Ordinaria, segundo a vixente Lei 21/2013 de avaliación ambiental.

2) Que o estudo ambiental estratéxico e a súa trasposición posterior á correspondente declaración ambiental estratéxica contemplada na avaliación ambiental estratéxica ordinaria debe ter en conta unha avaliación completa dos efectos dos aterramentos, actividade portuaria e o transporte marítimo derivado do Porto de Vigo:

Sobre a avifauna e os mamíferos mariños, sobre a fauna e flora bentónica dos fondos, analíticas actualizadas da presenza de metais pesados e a súa relación coa actividade portuaria no conxunto da ría, avaliacións de impacto na paisaxe, acústico, atmosférico, de contaminación lumínica e sobre a dinámica e a xeomorfoloxía litoral e a súa alteración tendo como referencia desde mediados do século pasado empezaron os grandes recheos e ampliacións do porto de Vigo ata a actualidade.

E, finalmente, unha avaliación dos posibles efectos no futuro con respecto á súa directa implicación en Áreas de Risco Potencial e Significativo de Inundación ( ARPSI) costeiras e os efectos que os recheos realizados encima de lámina de auga poderían ter no futuro sumados ao previsible incremento do nivel do mar produto do cambio climático na xeomorfoloxía, a bioloxía e as actividades sociais e económicas a través da explotación dos recursos naturais no conxunto da ría.

3) A correcta adaptación dos terreos e augas competencia do Porto de Vigo ao Plan Director da Rede Natura e ás zonificacións correspondentes a cada un dos LIC afectados, na actualidade Zona de Especial Conservación (ZEC), máis o Plan de Ordenación dos Recursos Naturais ( PORN), o Plan Reitor de Usos e Xestión ( PRUX) e o convenio OSPAR do Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas.

4) Que a nova DEUP debe servir para o reordenamento dos espazos portuarios e a aprobación do correspondente Plan Director de Infraestruturas Portuarias, baseado na actividade esencial portuaria de carga e descarga, liberando espazos a tal fin e proceder á retirada progresiva das actividades non esenciais como as instalacións de almacenaxe, administrativas e recreativas existentes na actualidade, e recuperando doutra banda as áreas ocupadas de maior interese ambiental, en especial, nos recheos realizados de maior calado e cun impacto ambiental considerable como, por exemplo, o de Bouzas, e no caso de zonas integradas ou anexas á Rede Natura como, por exemplo, a Enseada de San Simón.

5) A prohibición expresa de calquera nova ampliación ou recheo portuario en terreos e lámina de auga competencia do Porto de Vigo.

6) A desafectación e a súa incorporación ao dominio público marítimo-terrestre das áreas costeiras que, dentro das competencias actuais do Porto de Vigo, hai décadas que non teñen actividade portuaria e teñen un alto interese social, patrimonial e ambiental susceptible da súa posta en valor na antiga canteira de O Cocho en Meira, Concello de Moaña, clasificada como reserva portuaria no borrador da presente DEUP, e a de O Salgueirón ata Punta Balea, no Concello de Cangas, fronte ás antigas instalacións do economato, comedor, e fábricas conserveira, baleeira e de salgadura inactivas máis os arboretos da extinta empresa Irmáns Massó, e os areeiros e fondos marítimos anexos, clasificado no devandito borrador unha parte como uso portuario-complementario e outra como uso vinculado á interacción porto-cidade.

7) O soterramento do actual tendido eléctrico aéreo que dá servizo aos faros da zona de Cabo Home na Zona de Especial Conservación ( ZEC) da Costa da Vela, integrada na Rede Natura.

8) Que ao Colectivo Ecoloxista Luita Verde se nos teña como parte interesada no procedemento administrativo de avaliación ambiental estratéxica desta DEUP.

Luita Verde baseouse entre outras motivacións porque:

As aproximadamente 13.000 has. de lámina de auga máis as 280 has. en terra competencia do Porto de Vigo, boa parte delas gañadas de forma impactante e artificial ao mar e con actividades industriais de relevante impacto dentro da ría, que afectan así mesmo o ámbito territorial de cinco concellos -Vigo, Redondela, Vilaboa, Moaña e Cangas- cunha alta densidade de poboación residente a ambas as marxes da ría, e onde se complementan os espazos naturais, parte deles protexidos na actualidade dentro da Rede Natura ou o PNMT das Illas Atlánticas, cos usos e autorizacións produtivas a nivel pesqueiro e marisqueiro máis os recreativos a nivel social e turístico, son razón suficiente e dabondo para que a Avaliación Ambiental Estratéxica desta DEUP realícese polo procedemento de Avaliación Ambiental Estratéxica Ordinaria e non pola Simplificada.

Durante máis de dúas décadas, desde o ano 1993 e sen o correspondente e legal Plan de Usos e Espazos Portuarios ( PUEP), incumprindo a Lei 27/1992 de Portos do Estado e da Mariña Mercante, o citado Porto a través da Autoridade Portuaria de Vigo ( APV), procedeu ilegalmente á autorización da realización de varias obras portuarias de aterramentos e sedimentación en forma de explanada e/ou de construción de diques protectores portuarios encima da lámina de auga – Bouzas, O Berbés, Guixar, O Areal, Rande, Punta do Mouro, O Salgueirón, …

Estes recheos sumados aos realizados anteriormente desde mediados do século pasado máis a propia actividade portuaria en forma de verteduras tanto orgánicas como de hidrocarburos e metais pesados, supuxeron unha grave afección á paisaxe, ao medio ambiente e á dinámica litoral, afectando á biodiversidade tanto a nivel pelágico en superficie como a nivel bentónico nos fondos mariños, e ao mesmo tempo tamén á propia circulación da auga, alterando as correntes mariñas e o proceso natural das mareas, chegando ao límite de modificar drasticamente a morfoloxía da liña de costa, motivo polo cal a propia comunidade científica está a alertar desde hai tempo da inconveniencia de realizar máis obras deste tipo xa que a ría é toda ela unha unidade funcional física e biolóxica onde calquera novo aterramiento ou dique portuario, por pequeno que sexa, vai incrementar insosteniblemente esa alteración en todo o seu conxunto.

O 13 de abril de 2015, a citada APV, procedeu á aprobación da anterior DEUP mais sen a correspondente avaliación ambiental estratéxica segundo a Lei 9/2006, sobre avaliación dos efectos de determinados plans e programas no medio ambiente, ou a propia Lei 21/2013, de avaliación ambiental, motivo polo cal a Audiencia Nacional fallou anular o 4 de decembro de 2017 dita DEUP, ratificado por sentenza do Tribunal Supremo de xaneiro de 2019.

Revestido baixo a etiqueta de “estratexia azul” ou “ blue grouth”, a Autoridade Portuaria a través do Plan Estratéxico 2018-2028 do Porto de Vigo pretende xustificar agora o “crecemento” do porto á conta dun novo sacrificio ambiental, social e económico totalmente inasumible por parte da ría, a través de máis de 200.000 m² de novas obras futuras de recheos – 8.300 m2 en Beiramar, ampliación exterior do recheo de Bouzas máis 15.000 m² dentro da súa dársena, 55.000 m² do espazo de lámina de mar entre o Peirao Transversal e o Comercial, así como a “posibilidade futura” de ampliación da terminal de contedores de Guixar- Teis ou a transformación de diques en liñas de atracada desde Teis ata a propia Enseada de San Simón-, o que nos parece ademais unha auténtica burla á cidadanía, as institucións e á propia lexislación ambiental a nivel estatal e europea.

O documento actual desta DEUP vén pois viciado pola mala praxe ambiental e a falta de cobertura legal durante as últimas décadas por parte da Autoridade Portuaria do Porto de Vigo que, véndose agora forzada polo peso da lei a nivel ambiental, presenta a información pública un borrador e un documento inicial de avaliación ambiental estratéxica mais pola artimaña legal da versión simplificada, pretendendo abreviar os prazos de aprobación a través dun simple informe anbiental estratéxico e dar a entender que a nova DEUP non ten efectos significativos sobre o medio ambiente, mais, por outra banda, evadindo a correcta avaliación completa e os correspondentes estudo e declaración ambiental estratéxica dos seus efectos sobre o medio ambiente no conxunto da ría, que non veñen de agora senón de hai tempo, que permanecen en boa parte, e que ademais o Porto de Vigo pretende incrementar no futuro.

As propostas realizadas no borrador da presente DEUP de desafectación de varias zonas pertencentes ao ámbito de competencia do Porto de Vigo e a súa posterior incorporación ao dominio público marítimo terrestre son insuficientes e de forma totalmente interesada, xa que segue mantendo da súa competencia terreos que están integrados dentro da Rede Natura na Zona de Especial Conservación ( ZEC) da Enseada de San Simón, ou das Illas Cíes, dentro do propio Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas.

Por outra banda segue mantendo tamén varias zonas costeiras no interior da ría sen actividade portuaria desde hai décadas e susceptibles de ser desafectadas e recuperadas cos terreos anexos para a súa posta en valor ambiental, social e patrimonial como, por exemplo, as frontes marítimas e augas anexas da antiga canteira, humidal e praia de O Cocho en Meira, Concello de Moaña, clasificado como reserva portuaria no borrador desta nova DEUP e que non se corresponde co chan rústico de especial protección de costas anexo en terra segundo o PXOM en vigor deste concello.

Ou a do Salgueirón ata o lugar de Punta Balea, no Concello de Cangas, fronte ás antigas instalacións do economato, comedor e fábricas conserveira, baleeira e salgadura máis arboretos da extinta empresa Irmáns Massó e cos areeiros e fondos marítimos anexos, clasificado unha parte como uso portuario-complementario e outra como uso vinculado á interacción porto-cidade no devandito borrador da nova DEUP, cando a área anexa en terra no futuro non vai ser a industrial a nivel municipal no PXOM en tramitación senón que eses terreos son a zona de áreas libres, zonas verdes e patrimonio que necesita na proximidade o maltratado núcleo urbano e fronte marítima de devandito concello, lembrando ademais que a propia Autoridade Portuaria de Vigo realizou un paseo marítimo inaugurado no lugar no ano 2015 e cun acordo posterior de cesión dos terreos ao propio concello. E que, por outra banda, non se debe esquecer que o porto deportivo autorizado pola propia Autoridade Portuaria de Vigo nestes terreos e a lámina de auga anexa na década anterior, ademais de ilegal, como se demostrou en sentenza xudicial, tivo como resposta un amplo rexeitamento social e do sector pesqueiro e marisqueiro polo alto valor biolóxico e produtivo da zona marítima afectada.

O porto de Vigo tamén ten dado varias mostras de non respectar a protección e a conservación do medio ambiente e a paisaxe así como a lexislación que os ampara, mesmo dentro das súas competencias en territorio protexido pola Rede Natura, en especial no apartado do transporte de enerxía aos faros de visualización marítima onde, por exemplo, no ano 2010 e estando xa integrado dentro da Rede Natura o Lugar de Importancia Comunitaria (LIC) da Costa da Vela, no concello de Cangas, a Autoridade Portuaria de Vigo procedeu a reformar a antiga conexión eléctrica desde o lugar de Donón entre plantacións forestais, máis zona rochosa e matogueira costeira de gran valor paisaxístico, xeolóxico e biolóxico para dar servizo aos faros da zona de Cabo Home da forma similar a como estaba anteriormente, ou sexa, a través de postes de formigón e cableados aéreos, co consecuente impacto ambiental e paisaxístico no territorio protexido, máis a probabilidade de colisións ou electrocuciones na avifauna, cando o lóxico e legal é que debería facelo baixo terra para minimizar ou anular ese impacto.

Adxuntamos fotografías das zonas que solicitamos a súa desafectación da praia e antiga canteira do Cocho, en Meira (Moaña), e do Salgueirón coa súa fronte marítima fronte as antigas instalacións industriais de Massó, en Cangas, máis da conexión eléctrica con postes e cableado aéreo na Zona de Especial Conservación (ZEC) da Costa da Vela, na parroquia canguesa do Hío, que solicitamos o seu soterramento.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Resposta de Luita Verde ao concello de Moaña pola solicitude de mellora ambiental dunar da Xunqueira

paxariños amarelos das praias (Silene polygalifolia subsp. polygalifolia)

O Colectivo Ecoloxista Luita Verde, despois de que o concelleiro de Urbanismo e Medio Ambiente respostara por escrito o pasado 2 de decembro que a nosa solicitude de mellora ambiental do dunar da praia da Xunqueira é de competencia do Servizo Provincial de Costas de Pontevedra, adscrito ao Ministerio para la Transición Ecológica y el Reto Demográfico, e polo que a mesma será trasladada a dita administración para a tramitación correspondente, respondeulle así mesmo que a nosa solicitude de 26 de novembro de 2020, non exime que o Concello de Moaña ten tamén as súas competencias e ten que aportar así mesmo a súa parte, tanto no apartado económico como loxístico e en recursos humanos.


Que conforme solicitou a correspondente autorización da Dirección General de Sostenibilidad de la Costa y el Mar, da que depende o Servizo Provincial de Costas, e está a realizar con fondos públicos municipais a reforma do paseo marítimo ao carón do dunar, dentro do dominio público marítimo-terrestre e en tramos do propio límite interior da ribeira do mar, tamén o pode e debe realizar con respecto á mellora ambiental do sistema dunar da praia da Xunqueira, onde reiteramos que é de lamentar que ao mesmo tempo que proxectou e orzamentou a reforma do dito paseo marítimo,o concello non tivera ao seu cargo unha planificación integral das actuacións a levar a cabo no lugar na que ademais se recollera a mellora e recuperación ambiental do dito sistema dunar.

silene nizarda (Silene niceensis)


Respostamos así mesmo que as actividades a realizar dentro da mellora ambiental para o sistema dunar nas que solicitabamos que se procedera á retirada das especies arbóreas existentes na actualidade riba do areeiro, a erradicación das especies de flora alóctonas e invasoras baixo o método menos impactante e agresivo a nivel manual e que a plantación de novas especies autóctonas se realice de xeito naturalizado e non en liña como se realizou no pasado e que se proceda así mesmo á reparación do valado perimetral de protección de madeira e da cartelería informativa, poden e deben realizarse a nivel profesional e remunerado economicamente con fondos públicos procedentes do propio municipio e a colaboración solicitada da Dirección General de Sostenibilidad de la Costa y el Mar, a través de persoal de servizos do propio concello ou contratado de xeito temporal, coa formación profesional das brigadas de limpeza de praia ou a través de brigadas medioambientais especializadas, á parte do servizo carpinteiría.


Por outra banda advertimos que para estas labores non se debe utilizar persoal de voluntariado social agás para actuacións puntuais e simbólicas e exclusivamente de concienciación ambiental, xa que as labores de recuperación e mellora ambiental teñen que axudar por unha banda á creación de postos de emprego público, e pola outra, porque esa creación de postos de emprego é a forma máis efectiva xa que sobre todo o proceso de erradicación de especies alóctonas e invasoras, e se se pretende ademais realizar baixo o método menos impactante e agresivo a nivel manual como o solicitado, ten que ser de xeito continuado e persistente e nalgunhas especies probablemente durante anos, daí tamén a solicitude da intervención plurianual.


Por engadido, salientamos que esta experiencia é extensible tamén no futuro ao conxunto do litoral moañés, dende a parroquia de Domaio ata a de Tirán, pasando pola de Meira, que é tamén onde está situado o propio dunar da praia da Xunqueira, na súa maioría en solo rústico de protección de costas e onde, a maiores, existen tamén praias, dunares e cantís dun grande valor xeolóxico, paisaxístico e ambiental e cunha flora e fauna silvestre e costeira digna de protexer e conservar, e o propio concello creou nalgúns tramos sendeiros municipais sinalizados, mais afectado tamén en moitas desas zonas pola presenza de especies alóctonas e invasoras, verteduras, deterioro ambiental…, lembrando ademais que estas zonas son, en maior ou menor grao, as que quedaron libres da intervención urbanística e da ocupación do dominio público marítimo terrestre con recheos onde se instalaron parques e paseos marítimos, zonas industriais e áreas portuarias ao longo do pasado século e principios deste, á parte de edificacións residenciais en primeira liña de costa, que fan do concello de Moaña na actualidade o municipio máis impactado e agredido dentro do litoral morracense.
Por outro lado e voltando ao asunto da praia da Xunqueira non quixemos deixar de lado as nosas queixas con respecto ao modelo escollido e non consensuado para a reforma do paseo marítimo, onde se está a proceder na actualidade á substitución na meirande parte do soporte de madeira do proxecto inicial por outro de cemento e zahorra e onde, por engadido, se proxectou instalar tamén iluminación que, aínda que esta sexa de procedencia LED, para Luita Verde non deixa de ser un gasto enerxético, un impacto ambiental e lumínico e unha artificialización a maiores dentro do dominio público marítimo terrestre, ao carón da ribeira do mar, do dunar e da ría, cando para esa función xa existe na proximidade un paseo cementado e con iluminación, con paso peonil e carril bici á beira da estrada PO-551.


Polo exposto Luita Verde solicitou que con respecto á nosa solicitude de mellora, restauración e mantemento plurianual do sistema dunar da praia da Xunqueira, o Concello de Moaña asuma as súas propias competencias e a través da correspondente autorización da Dirección General de Sostenibilidad de la Costa y el Mar do Ministerio para la Transición Ecológica y el Reto Demográfico e así mesmo a colaboración económica por parte desta, proceda e colabore a súa vez con fondos propios e a través do emprego profesional de persoal municipal de servizos ou contratado de xeito temporal a través de brigadas de limpeza de praias e/ou especificamente de medio ambiente, á retirada das especies arbóreas existentes na actualidade riba do areeiro, á erradicación das especies de flora alóctonas e invasoras baixo o método menos impactante e agresivo a nivel manual, que a plantación de novas especies autóctonas se realice de xeito naturalizado e non en liña como se realizou no pasado e que se proceda así mesmo á reparación do valado perimetral de protección de madeira e da cartelería informativa.


Que, de utilizar o voluntariado social, este sea para actuacións puntuais e simbólicas e exclusivamente de concienciación ambiental.


Que esta experiencia sea extensible tamén no futuro ao conxunto do litoral moañés nas parroquias de Domaio, Meira e Tirán onde, en solo rústico de protección de costas segundo o vixente PXOM, existen así mesmo praias, dunares e cantís dun grande valor xeolóxico, paisaxístico e ambiental e cunha flora e fauna silvestre e costeira digna de protexer e conservar.


E que cando se trate de proxectos que afecten directamente ao medio natural e a súa contorna, como está a suceder co paseo marítimo da Xunqueira e dentro do dominio público marítimo terrestre, sean previamente consensuados co conxunto da colectividade social e en especial dos colectivos que, como Luita Verde, temos o ámbito da nosa actuación na defensa e protección do medio ambiente.


Adxuntamos desta vez fotografías dalgunhas das especies da flora autóctona presente no dunar da praia da Xunqueira, lembrando a súa importancia en biodiversidade a nivel local e así mesmo, entre ela, a presenza dun endemismo noroccidental ibérico, os paxariños amarelos das praias (Linaria polygalifolia subsp. polygalifolia), que ademais, a nivel cromático, neste areeiro abonda en exemplares coa floración de tons violáceos, e, por engadido, a silene nizarda (Silene niceensis), pequena especie de ámbito mediterráneo que en Galicia só esta presente e en lugares dispersos pola costa da provincia de Pontevedra, sendo inexistente no resto do litoral no noroeste e asemade no norte ibérico ao longo da cornixa cantábrica.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized